Muslimani beson në engjëjt e Allahut dhe se ata janë prej krijesave më të ndershme të Tij, robër të respektuar nga robët e Tij, të cilët Allahu i ka krijuar nga drita, ashtu si ka krijuar njeriun nga balta e pjekur dhe xhinët nga flaka e zjarrit. Allahu i Madhëruar i ka ngarkuar ata me detyra të cilat ata i kryejnë ato pa asnjë diskutim, por me bindje të plotë. Disa prej tyre janë ruajtës të robëve të Allahut (prej njerëzve) dhe shkrues të punëve të tyre. Disa janë të ngarkuar me xhenetin dhe begatitë e tij, e disa të tjerë me zjarrin dhe dënimin e tij. Të tjerë bëjnë tesbih (Madhërojnë Allahun) ditë e natë, pa pushuar.
Muslimani beson gjithashtu se Allahu i Lartësuar ka bërë previligjime në mesin e tyre; prej tyre ka engjëj më të afërm të Allahut, si Xhibrili, Mikalili dhe Israfili, ndërsa të tjerët janë më pak të afërm se këta.
Muslimani i beson këto ngase allahu i Lartësuar e ka udhëzuar atë, së pari dhe duke u bazuar në argumentet Hyjnore dhe logjike të mëposhtme:
Argumentet nga tekstet Hyjnore:
1. Urdhëri i Allahut të Lartësuar që të besohet në ta dhe njoftimi i Tij për ekzistencën e tyre, në Fjalën e Tij: “Kushdo që e mohon Allahun, engjëjt e Tij, Librat e Tij, të Dërguarit e Tij dhe Ditën e Fundit, ai ka humbur në një humbje të largët.” [En Nisa: 136].
Dhe në Fjalën e Allahut: “Kushdo që është armik i Allahut, i engjëjve të Tij, i Xhibrilit dhe Mikailit, atëherë ta dinë se Allahu është armik i mohuesve (mosbesimtarëve).” [El Bekare: 98].
“Mesihu (Isai) kurrë nuk do ta përbuzte të ishte rob i Allahut, as edhe engjëjt që janë më pranë Allahut.” [En Nisa: 172].
“Atë ditë, tetë engjëj do të mbartin lart Arshin e Zotit tënd.” [El Hakkah: 17].
“Dhe Ne s’kemi vënë tjetër roje të Zjarrit veçse engjëj.” [El Mudethir: 31].
“Edhe melekët do të hyjnë tek ata nga çdo portë (e xhenetit duke u thënë): Selamun alejkum, nga që ju keni duruar. Vërtet e shkëlqyer është shtëpia e fundit.” [Er Rad: 23-24].
“Dhe (kujto) kur Zoti yt i tha engjëjve: “Me të vërtetë që Unë do të vendos në tokë një zëvendësues (që pasojnë brez pas brezi, njerëzimi).” Ata thanë: “A do të vendosësh atje ata të cilët bëjnë zullume e do të derdhin gjak, ndërsa ne të madhërojmë Ty me lavdërime e falenderime, dhe të shenjtërojmë Ty?” Ai u tha: “S’ka dyshim se Unë di atë që ju nuk e dini.” [El Bekare: 30].
2. Njoftimi i të Dërguarit të Allahut (Paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) për engjëjt, në lutjen e tij kur ngrihej për të falur namaz natën: “O Zoti im! Zoti i Xhibrilit, Mikailit dhe Israfilit! Shpikësi pa shembull të mëparshëm i qiejve dhe tokës! Gjithënjohësi i të fshehtës dhe i të shfaqurës! Ti që do të gjykosh mes robëve të Ty, për atë që ata kundërshtoheshin! Më udhëzo mua në të drejtën e asaj për të cilën ka kundërshtim nga e vërteta, me Lejen Tënde! Ti udhëzon kë të duash në rrugë të drejtë.”[1]
Po kështu në fjalën e tij (Paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!): “Në Shtëpinë e Banuar (mbi Kaben në qiell) hyjnë çdo ditë shtatëdhjetë mij engjëj dhe nuk kthehen më aty.”[2]
“Në ditën e Xhuma, në secilën prej dyerve të xhamisë qëndrojnë engjëj të cilët shënojnë emrat e atyre që hyjnë me radhë. Kur të ulet imami (në minber), ata i mbyllim defterat dhe shkojnë të dëgjojnë përkujtimin ( e Allahut).”[3]
“Ndonjëherë, engjëlli më vjen në formën e një burri dhe më flet, e unë e pervetësoj atë që thotë.”[4]
“Juve u vijnë engjëj të cilët pasojnë njëri-tjetrin natën dhe ditën (engjëj për natën dhe engjëj për ditën).”[5]
“Allahu i ka krijuar engjëjt nga drita, xhinët nga fjaka e zjarrit dhe Ademin nga ajo që u ka përshkruar.”[6]
3. Shikimi i shumë prej sahabeve engjëjt në luftën e Bedrit, dhe po kështu shikimi i tyre në grup Xhibrilin, besnikun e Shpalljes, më shumë se një herë. Kjo ngase ai ndonjëherë vinte në formën e një burri dhe ata e shihnin atë. Më i njohur për këtë është hadithi i transmetuar nga Umer ibën el Hatab (Allahu qoftë i kënaqur me të!), në të cilin thuhet se i Dërguari i Allahut (Paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) ka thënë: “A e dini se kush ishte ky që pyeti? –Allahu dhe i Dërguari i Tij e dinë më së miri, -thanë ata. –Ky ishte Xhibrili. Erdhi t’iu mësojë çështjet e fesë tuaj.”[7]
4. Besimi i mijëra miliona besimtarëve, pasues të pejgamberëve në të gjitha kohët dhe vendet, në ekzistencën e engjëjve dhe besimi i tyre në atë që kanë njoftuar për ta pejgamberët, pa pikë dyshimi e dileme.
Argumentet logjike:
1. Logjika e shëndoshë nuk e konsideron gjë absurde dhe nuk e mohon ekzistencën e engjëjve, pasi që logjika nuk mohon e refuzon veçse atë nga e cila rrjedh bashkim ndërmjet dy të kundërtave, si të ekzistuarit e diçkaje dhe të mosekzistuarit e saj në të njëjtën kohë, ose bashkim ndërmjet dy kundërthënieve, si të ekzistuarit e dritës dhe errësirës së bashku. Ndërsa besimi në engjëjt e Allahut nuk sjell kurrë përfundime të atilla.
2. Nëse prej gjërave të pranuara unanimisht nga të gjithë njerëzit që kanë mendje (logjikë) është se gjurmët e diçkaje argumentojnë për ekzistencën e saj, atëherë edhe për engjëjt ka gjurmë të shumta të cilat argumentojnë për ekzistencën e tyre. Prej këtyre gjurmëve është:
Së pari: Arritja e Shpalljes te Pejgamberët dhe të Dërguarit e Allahut, pasi që në shumicën e rasteve, Shpallja u arrinte atyre nëpërmjet Shpirtit besnik, Xhibrilit –alejhis selam-, engjëllit të ngarkuar me Shpalljen. Kjo është gjurmë e qartë dhe e pamohueshme, e cila pohon dhe forcon ekzistencën e engjëjve.
Së dyti: Vdekja e njerëzve me marjen e shpirtit të tyre është gjurmë e qartë argumentuese për ekzistimin e engjëllit të vdekjes dhe ndihmësve të tij. Allahu i Madhëruar thotë: “Thuaj: Meleku i vdekjes i cili është ngarkuar për ju, do t’ua marrë shpirtrat, pastaj ju do të ktheheni te Zoti juaj.” [Es Sexhde: 11].
Së treti: Ruajtja e njerëzve nga dëmi dhe sherri i xhinëve dhe djajve gjatë gjithë jetës së tij, në një kohë kur ai jeton mes atyre dyve dhe ata e shohin ndërsa ai nuk i sheh, ata munden ta dëmtojnë atë, ndërsa ai nuk mundet t’i dëmtojë ata, madje as të largojë sherrin e tyre, të gjitha këto janë argument për ekzistencën e ruajtësve të njeriut të cilët e ruajnë dhe e mbrojnë atë. Allahu i Lartësuar thotë: “Për çdo njeri ka melekë (rojë) të përhershëm para dhe mbrapa tij. Ata e ruajnë atë me Urdhërin e Allahut.” [Er Rad: 11].
3. Mosshikimi e diçkaje për shkak të dobësisë së të parit, apo për shkak të mospërgatitjes së plotë për shikimin e saj, nuk e mohon ekzistencën e saj, pasi që ekzistojnë gjëra të shumta materiale dhe në botën e dukshme, të cilat syri i njeriut nuk i kapte dot më parë, ndërsa sot ato mund të shihen qartë me anë të dylbive apo teleskopëve.
